اتصالات لوله یک اصطلاح کلی برای اجزای یک سیستم خط لوله است که برای اتصال، کنترل، تغییر جهت، انحراف، آب بندی و پشتیبانی استفاده می شود [1]. مواد شامل فولاد، فولاد ضد زنگ و پلاستیک است. بر اساس ساختار می توان آنها را به انواع جوش لب به لب، جوش سوکتی، رزوه ای و فلنجی تقسیم کرد. عملکرد آنها مستقیماً بر ایمنی و کارایی عملیاتی سیستم خط لوله تأثیر می گذارد.
با توجه به کاربرد آنها می توان آنها را به شش دسته تقسیم کرد: نوع اتصال (مانند فلنج)، نوع تغییر جهت (مانند زانویی) و نوع تغییر قطر (مانند کاهنده). روش های اتصال 9 نوع شامل جوشکاری، رزوه ای و گیره ای را پوشش می دهند. سیستمهای مواد فلزی و غیرفلزی میتوانند با شرایط فشار و رسانههای مختلف سازگار شوند و به طور گسترده در صنایع پتروشیمی، مهندسی شهری، انرژی هستهای و کشتیسازی استفاده میشوند. Cangzhou، چین، یک خوشه تولیدی را تشکیل داده است که عمدتاً مبتنی بر اتصالات لوله های فولادی و پلاستیکی ویژه است و صنعت را به سمت توسعه پیشرفته{4}} ارتقا می دهد.
سیستم استاندارد اتصالات لوله در ابتدا به دو سیستم اصلی تقسیم شد: اروپایی (DIN) و آمریکایی (ANSI). استاندارد بین المللی ISO 7005-1 در سال 1992 در این دو ادغام شد [1]. چین به تدریج مجموعه ای از استانداردهای ملی (GB/T) را ایجاد کرده است که الزامات ساخت و آزمایش اتصالات لوله های فولادی و پلاستیکی را پوشش می دهد، که به موازات استانداردهای بین المللی مانند ASME و DIN اجرا می شوند و از استانداردسازی فناوری مهندسی خط لوله جهانی پشتیبانی می کنند.
